Wielkanoc: co znaczy ofiara Jezusa na krzyżu

W okresie Świąt Wielkanocnych, na wielu polskich stołach główne miejsce zajmuje „baranek”. Symbol ten nawiązuje do Jezusa Chrystusa, którego karty Pisma Świętego właśnie nazywają „Barankiem Bożym». Utożsamianie Syna Bożego z barankiem jest jak widać szczególnie zasadne, ponieważ postać naszego Zbawiciela również została złożona w ofierze przebłagalnej na krzyżu, za nasze grzechy.

W starożytnych zwojach

Wielkanoc to czas odnowy. Polega on na zrozumieniu marności życia ludzkiego. Moment, który poprzedza to największe święto chrześcijańskie, to jak wiadomo wieczerza paschalna. Podczas niej spożywano „przaśne” czyli niekwaszone pokarmy. W tekstach starożytnych, także znajdujemy wzmianki o składaniu ofiar ze zwierząt i o spożywania chleba przaśnego. Zwyczaj taki obowiązywał wśród ludów rolniczych Palestyny. Te obyczaje odnosiły się do wiosennego święta odradzającej się przyrody, zwanej zwyczajowo „Jugo” oraz do początków zbioru jęczmienia i ofiarowania pierwszego chleba pogańskim bogom.

Jak się to wszystko zaczęło

Czytając pięcioksiąg Mojżeszowy wiemy, że wszystko zaczęło się w Egipcie czyli kraju, do którego został sprzedany ukochany syn Jakuba, o imieniu Józef. Po śmierci Józefa, nastały trudne czasy dla żyjących w Egipcie Izraelitów. Z czasem, lud ten popadł w niewolę, która trwała aż kilkaset lat. Lecz pewnego dnia pojawiło się przed faraonem dwóch braci, w osobach Mojżesza i Aarona, synowie Jochebede. Bóg posłał ich do króla Egiptu z misją uwolnienia narodu izraelskiego, spod władzy faraona. Faraon jednak przez długi czas pozostawał nieugięty w swoich decyzjach. Jak wiemy, nie chciał on wypuścić Izraelitów na wolność, gdyż oni byli dla niego darmową siłą roboczą. To właśnie dzięki nim, Egipt urósł do ogromnej potęgi ekonomicznej i gospodarczej, ówczesnego świata. Dziesięć straszliwych plag, jakie spadły na kraj faraona, długo nie wpłynęło na zmianę jego decyzji odnośnie uwolnienia Izraelitów. Bóg jednakże złożył ludowi wybranemu obietnicę, że mimo wszystko, jako wolny lud osiądą w ziemi obiecanej.

Z kraju niewoli

W tym czasie Bóg Jahwe, postanowił jak najszybciej wyprowadzić swój lud z kraju niewoli, do obiecanej im ziemi. Bóg chciał jednak uchronić Izraelitów przed kolejną ostatnią już plagą, którą wydał na Egipcjan. Bóg Jahwe, wydał zatem dokładne wskazówki co do „pewnego obrządku”, który odtąd co roku powtarzano jako święto Paschy, która była początkiem pewnego rodzaju odnowy. Ostatnia plaga, miała zbierać śmiertelne żniwo, z pierworodnych każdego plemienia, które zamieszkiwało Egipt. Aby zatem Izraelitom nie zagrażała wspomniana plaga, Bóg nakazał im złożyć ofiarę z baranka, jednorocznego bez skazy. Należało zabić go, czternastego dnia miesiąca nissan o zmierzchu. W tym samym dniu, ukrzyżowano kilka wieków później Jezusa, który dla naszego odkupienia stał się Barankiem, czyli ofiarą dla naszej wolności od grzechów. Więc aby nie dosięgła danej rodziny plaga śmierci pierworodnego, należało przed rozpoczęciem wieczerzy pomazać odrzwia i nadproża domów krwią zabitego wcześniej baranka.

Ofiara dla naszej odnowy

W ten sposób zostało ustanowione Święto Paschy. Hebrajskie słowo „Pesach” pochodzi od słowa, które znaczy oszczędzić, osłaniać, ochraniać. Tamtej nocy krew baranka paschalnego ochroniła Izraelitów przed najokrutniejszą plagą. Oprócz tego, ta krew dawała nadzieję na nowy początek, na odnowę życia ludzkiego pozbawionego grzechu. Pascha odbywała się w wigilię trwającego siedem dni Święta Przaśników. Pascha w pierwotnym zamierzeniu była świętem typowo rodzinnym, obchodzonym w domu. Ale bywało też i tak, że wielu Żydów udawało się w tym czasie do Jerozolimy, gdzie kapłani składali w świątyni ofiary całopalne i przebłagalne za swój lud.

Wielkanoc

Gdy Jezus z Nazaretu rozpoczynał swą publiczną działalność jako nasz nauczyciel, udał się On nad rzekę Jordan, by tam się ochrzcić. Jego kuzyn Jan Chrzciciel, pochodzący z pokolenia Judy wydał pierwsze świadectwo o Nim mówiąc: „oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata i odnawia lud spod jarzma grzechu”... Podobnie jak baranki wybierane przez Izraelitów na ofiarę całopalną dla Boga, Jezus także był taką ofiarą, która odkupiła nas grzesznych ludzi spod władzy złego naszego postępowania. Aby Jego ofiara jako „baranka paschalnego» mogła stanowić zadośćuczynienie za grzech całego świata, Chrystus stał się w pełni człowiekiem. Ten łagodnego usposobienia Bóg Człowiek, był dla jego współczesnych przykładem jak żyć i postępować. Zgodnie z żydowską tradycją, tuż przed złożeniem ofiary Chrystus spożył wraz z najbliższymi uczniami wieczerzę paschalną. Zebrani posilali się chlebem i winem, by w ten sposób dochować wielowiekowej tradycji swoich ojców. Ofiara Jezusa Chrystusa na krzyżu, była zupełna i doskonała, złożona raz po wszystkie czasy, aby dokonać wiecznego odkupienia ludzi. Syn Boży zginął, abyśmy mogli żyć i byśmy mogli cieszyć się bożym błogosławieństwem i jego łaską w odnowionym już życiu prawdziwego chrześcijanina. Baranek Boży, poprzez ukrzyżowanie i zmartwychwstanie odniósł zwycięstwo nad grzechem, śmiercią i władzą szatana i dzięki temu utorował on drogę wiernym do swojego Królestwa. Żaden człowiek nie powinien zapomnieć o drogocennej ofierze, jaka miała miejsce w to szczególne Święto Paschy, gdy Bóg dokonał sądu nad ludzkością, czyniąc swego jedynego Syna najdoskonalszą ofiarą przebłagalną, a ludziom dał odnowione życie.

Aby przybliżyć Naszym Czytelnikom czas Wielkanocy oraz życie i ofiarę Jezusa, do tego artykułu załączamy kilka zdjęć z Izraela, gdzie przebywał Pan Panów i Król Królów.

Ewa MICHAŁOWSKA-WALKIEWICZ